ADACIREBON – LAMSIJAN kang melu mesantren pitung wulan ning Ustad Majid ujug-ujug kepengen pamit. Tapi waktu arep pamit keder ora kejagan, lantaran ngajie masih bli kruwan-kruwan.

“Tad, kula pamit krihin, wonten prayogi kang penting,” jare Lamsijan, isin-isinan.

“Kedelenge grasa-grusu pisan, Jan, penting apa ya?” takone Ustad Majid.

Ustad aslie keder ngupai idzin, lantaran Lamsijan ngajie masih durung campleng.

“Terus, ngajie kan durung campleng wis jaluk balik ning Cideng…,” jare Ustad.

“Toli lagi usum rajia kendaraan jeh balik, kaya duwe SIM bae,” jare Ustad maning.

“Gampang, Tad, liwat dalan tikus,” jawab Lamsijan.

“Gaya bae pengen liwat dalan tikus kang cilik, liwat dalan wedus bae durung ngalami,” jare Ustad, Lamsijan mung nyengir.

“Mmm… anu, Tad, anu…,” Lamsijan glagepan.

“Anu apa… lakem jas aja gemeter,” jare Ustad kang ngerti basa prokem Cirebon.

“Inggih, Tad, kulae… kelingan mawon teng demenan lawas.”

“Tapi… anu, Tad, kulae bade ngurus idzin kawin, mengkin wulan Raya Agung bade ngawin wong sekampung,” jare Lamsijan.

“Astaghfirullah… nyebut, eling, Jan! Masa wong sekampung arep dikawini kabeh, bisa ibur jagat, medsos bisa rame, soale Kanjeng Nabi bae mung papat!” Ustad sewot.

“Maksude, karo salah siji wadon kang tunggal sekampung, Tad,” jare Lamsijan.

“Ooo… bokat kuh wadon sekampung arep dikawin kabeh. Hah hah hah…?!” Ustad gemuyu ngakak. (Mama Ilik)